Taalgemors is húl skuld

Die kortsigtigheid en laksheid van die georganiseerde taal- en kultuurgemeenskappe is direk te blameer vir die dilemma insake die beperkings in en van die Wetsontwerp op Suid-Afrikaanse Tale (Beeld, 2 Februarie).

Die Grondwet (1996) het die geleentheid geskep dat taal- en kultuurgemeenskappe hulle posisioneer as georganiseerde rade (art. 185).

Kultuur- en taalrade bevorder kultuur en taal aan die hand van kultuur en taalaktes.

Daar word in art. 234 voorsiening gemaak vir die daarstelling van ander aktes naas hoofstuk 2 van die Grondwet.

In plaas daarvan om ’n taalakte vir die bevordering en die beskerming van taalregte self daar te stel, is druk op die regering geplaas om ’n wetsontwerp te formuleer.

Die Grondwet tref ’n sinvolle onderskeid tussen organe van die staat en organe van die burgerlike samelewing (art.31(1)(b).

As die georganiseerde taal- en kultuurgemeenskappe self die inisiatief geneem het om ’n taalakte te formuleer en die regering ingevolge art.234 daarmee gekonfronteer is, kon die resultaat sonder twyfel gans anders gewees het.

Dan is daar die kwessie van inheemse tale.

Geslagte is ons meegedeel dat Afrikaans ’n inheemse taal is. Nou ontken die Wetsontwerp op Taalregte dit.

Dit is nou tyd dat die een of ander internasionale regstribunaal gevra moet word om uitspraak te lewer of Afrikaans inheems is of nie.

Dr. Christo Landman

Menlopark